Wim Vandekeybus

Wim Vandekeybus (1963, Herenthout) is een Belgisch choreograaf, theater- en filmmaker en fotograaf. Als zoon van een dierenarts komt Vandekeybus al op jonge leeftijd in contact met de lijfelijkheid van het aardse leven, een wederkerend thema in zijn oeuvre. Een ander belangrijke insteek in Venadekeybus’ interesseveld en werk is de menselijke psyche. Na de middelbare school gaat hij psychologie studeren in Leuven. Een jaar later, in 1986, richt hij zijn eigen dansgezelschap Ultima Vez op. Doorheen de voorbije dertig jaar ontwikkelde Vandekeybus met zijn compagnie een eigen bewegingstaal. Tensie, conflict, risico, toeval, impulsiviteit, lichamelijkheid, instinct en interdisciplinariteit zijn pijlers die inherent in zijn werk aanwezig zijn.

We schrijven 1987, de eerste voorstelling What the Body Does Not Remember wordt een internationaal succes en Ultima Vez ontvangt de Bessie Award (New York Dance and Performance Award), een prijs die wordt toegekend aan grensverleggende voorstellingen. Bijna dertig jaar en een heel dans-, theater- en filmoeuvre later houdt Vandekeybus’ innovatieve tendens aan. ‘Voor mij moet de vorm elke keer weer anders zijn’, vertelt hij. ‘Daarom kom ik de ene keer met een zeer muzikale voorstelling (nieuwZwart of Speak low if you speak love…) of zet ik alleen een man voor een film (Monkey Sandwich). Een andere keer kom ik met een klassiek mythologisch stuk (Oedipus/bêt noir) of een analysevoorstelling waarin het theatrale een belangrijke rol speelt (booty Looting of Talk to the Demon).’

Tal van samenwerkingen met dansers, acteurs, musici en andere artiesten uit uiteenlopende disciplines zorgen voor het uitgesproken interdisciplinaire karakter van Vandekeybus’ werk. Muziek is een fundamentele inspiratie binnen de hele Ultima Vez histoire. Onder meer Peter Vermeersch, Thierry De Mey, David Byrne, Marc Ribot, Eavesdropper, David Eugene Edwards, Daan, Arno, Charo Calvo, Mauro Pawlowski, Roland Van Campenhout en Elko Blijweert werkten mee aan voorstellingen. De creatie van de muziek vindt veelal plaats doorheen het repetitieproces. Het hybride karakter van het creatieproces resulteert in totaalvoorstellingen, waarbij de verschillende media harmonieus met elkaar vervlochten zijn. Ook film, fotografie en literatuur zijn zeer aanwezig in Vandekeybus’ werk. Peter Verhelst verzorgde vier keer de teksten (Scratching the Inner Fields, Blush, Sonic Boom, nieuwZwart), Jan Decorte’s Oedipus leende zich tot drie bewerkingen van Vandekeybus’ hand en schrijver Bart Meuleman creëert mee het theatrale Mockumentary of a Contemporary Saviour.

In december 2012 ontvangt Wim Vandekeybus de Keizer Karelprijs die de provincie Oost-Vlaanderen uitreikt voor zijn uitzonderlijke verdiensten op vlak van kunst en cultuur. Een jaar later zijn Wim Vandekeybus en Ultima Vez laureaat van de Evens Prijs voor Kunst. De prijs geldt als symbool voor hun belangrijke bijdrage aan de hedendaagse dans in Europa, voor hun multidisciplinair werk en voor hun sociaal en cultureel engagement.

Galloping Mind, Wims eerste langspeelfilm verschijnt in 2015. Gedraaid in Hongarije en aan de Zwarte Zee in Roemenië vertelt de film een dramatisch verhaal over familieverbanden, verraad en driehoeksrelaties met Jerry Killick, Natali Broods en een lokale kinderbende op paarden in de hoofdrollen.

2016 staat in het teken van dertig jaar Ultima Vez. De festiviteiten worden bekroond met The Rage of Staging. Een visuele en mentale reis door het universum van Wim Vandekeybus en Ultima Vez in boekvorm. Tijdens het voorjaar van 2017 keert Vandekeybus terug naar het theater met Mockumentary of a Contemporary Saviour.

 

 

Wie was je held in je kindertijd?

Jezus, De rode ridder, Bruce Lee, Muhammad Ali.

Welk beroep wou je als kind later doen?

Eerst wilde ik boer worden dan dierenarts dan jockey dan gymnast dan fotograaf dan kungfu master dan acteur dan antropoloog dan cineast …. nooit choreograaf.

Welk eigen podiummoment is voor jou onvergetelijk?

Toen enkele toeschouwers in Théatre de la Ville in Parijs begonnen te roepen: “Arrêtez-les" en andere “Laissez-les continuer" en vervolgens met elkaar op de vuist gingen terwijl wij Mountains Made of Barking speelden.

Wie is (vandaag) voor jou een held? 

Een onbekend kind zonder huis of ouders.

Wat betekent het voor jou om in KVS Mockumentary of a contemporary saviour te maken?

Om weer iets nieuws te maken waar ik probeer mezelf en elke bestaande theatrale vorm in vraag te stellen op een persoonlijke manier. Om de kracht van fictie te meten aan de echtheid van het moment waar acteurs of dansers het publiek ontmoeten en daar een onvergetelijke ervaring van trachten te maken. 

http://www.ultimavez.com/nl

IN DE PERS