Valentijn Dhaenens over Domestica

Ik heb als kind de echtscheiding van mijn ouders meegemaakt en heb dat in tegenstelling tot vele anderen als een soort verlossing ervaren. Een verlossing van de spanning en de angst toen mijn ouders vaak in onmin samenleefden. Ik herinner me hoe ik in bed lag en mijn ouders beneden hoorde. Luid, wenend soms. 

Op zo’n moment viel voor mij alle gevoel van bescherming of vertrouwen weg en wou ik het liefst zelf scheiden van mijn ouders, een rugzak pakken en met mijn gocart de nabijgelegen expressweg op, zo ver mogelijk van hun vandaan. Ik kan nog altijd heel moeilijk tegen een bepaald soort ruzie. 

Het kan in eender welke context zijn, maar als bepaalde frequenties in een moeilijk gesprek bereikt worden, overvalt me vaak nog hetzelfde gevoel van willen vluchten. Ik denk dat die emotionele fascinatie de grootste reden voor mij is om deze voorstelling te maken, in de hoop een stukje van de terreur bloot te leggen die mij, en vast vele anderen, zo kan beangstigen.