SLOW#02: brief van Quinsy Gario aan Brussel

Om de razendsnelle veranderingen in de stad te vatten, lanceerde KVS SLOW. Via spoken word en urban theatre brengt SLOW (Slam Our World) de inspirerende artistieke ondertoon van de straat het podium op. Na een fantasierijke eerste editie met Sabrina Mahfouz, nu een tweede ronde met Quinsy Gario. In afwachting van zijn komst, schreef hij alvast deze brief aan Brussel.

 

Beste Brussel,

Zal je met mij opstaan? Een gevaarlijk voorstel, ik weet het. Ik kan op verschillende manieren worden begrepen. Opstaan kan gewoon de notie van het 's ochtends opstaan zijn. De populaire uitdrukking 'opstaan en kleren aan' geeft dit aan. Het begrijpen dat het begin van een nieuwe dag nieuwe mogelijkheden om de wereld beter te maken biedt. Ieders definitie van de wereld is ook verschillend. Voor sommigen is hun familie hun hele wereld en voor anderen zijn het hun vrienden met wie ze zich beklagen over de staat van de federatie. De Federatie van Star Trek bedoel ik.  

Opstaan kan ook de handeling van het opstaan zijn. Vanuit een zittende positie in een stoel naar een verticale positie gaan. Ik heb onlangs een heleboel verhalen gelezen over staande bureaus die beter zouden zijn voor de rug. Onderzoek heeft uitgewezen dat onze hedendaagse werkomgeving eigenlijk niet is ontworpen voor onze gezondheid, maar gewoon voor productiviteit. Dat lijkt me een contradictie. Werken zou moeten leiden tot een gezond leven en geen afzwakking zijn van wat het betekent om te leven.

Een ander begrip van de vraag is of je bereid bent om de taal van de ongehoorden te gebruiken. Om in opstand te komen. De grammatica van degenen die proberen te zeggen hoe ze met de voeten worden getreden en genegeerd. Het is een krachtige taal die wordt gedepolitiseerd en gedelegitimeerd wanneer ze wordt gebruikt, bijvoorbeeld door jongeren van de binnenstad. Maar ik denk dat ze krachtig is. Ze spreekt over een ander inzicht in de macht en wie ze kan hanteren en hoe. Jullie hebben het al eerder gedaan in Brussel. Opgestaan. Anderen hebben het gedaan met betrekking tot jullie. Patrice Lumumba en anderen stonden op en probeerden een einde te maken aan hoe jullie hen vertrappelde. Ja, jullie.

Maar, wacht. Beantwoord de vraag nog niet. Ik wil er zijn als je het doet. En staren naar jullie glinsterende gekasseide straten die zijn afgesleten door eeuwen van vrij verkeer. En me verbazen bij de geluiden die ontsnappen uit geopende vensters die de grenzen van binnen en buiten doorbreken. Ik wil met je praten over wat je gaat doen na je antwoord te hebben gegeven. Hoe kan ik helpen? Zou een gedicht volstaan? Zouden meerdere? Zou een performance geschikt zijn? Of moet ik er gewoon zijn en daarna de anderen vertellen wat er gebeurd is?

Ik denk dat ik op mezelf vooruit loop. Dus laat ons ook maar deze vragen beantwoorden wanneer ik er ben. Ik kan niet wachten. Tot gauw.

Met vriendelijke groet,
Quinsy

Brussels, SLOW#02, Guinsy Gario