Sachli Gholamalizad

Theatermaakster en actrice Sachli Gholamalizad (Anzali, Iran, °1982) belandt op vijfjarige leeftijd met haar moeder en broers in België. Ze werkt in film, televisie en theater. Ze studeerde drama aan het RITCS in Brussel en volgde acteerlessen bij Jack Waltzer in Parijs. Sachli speelde vanaf 2006 mee in een aantal (kort)films en tv-series zoals Dag en Nacht, Ella, Loslopend Wild, Vlucht HS13, Witse, De Bunker en De helaasheid der dingen van Felix Van Groeningen. In het theater werkte ze al samen met theater Zuidpool, t,arsenaal, Moussem, Mokhallad Rasem e.a. 

In 2013 maakte ze haar eerste stuk, A reason to talk: het eerste gedeelte van een trilogie. De show won de ‘Circuit X’ prijs op Theater Aan Zee in Oostende (TAZ#14) en werd geselecteerd voor het Theaterfestival ’14. Met A reason to talk toerde Sachli in binnen- en buitenland. In de zomer van 2015 speelde ze op het Edinburgh Fringe Festival; ze won er de FRINGE FIRST AWARD en haalde de Longlist Amnesty Freedom of Expression. Een jaar later stak ze de oceaan over om in Toronto te spelen. Ze creëerde ook haar tweede performance, (NOT) my paradise, waarmee ze intensief rondtoerde. In maart 2017 keerde ze naar Brussel terug voor de Franstalige première van A reason to talk in Théâtre National. 

Sinds het seizoen 2016-17 maakt Sachli deel uit van het open ensemble van KVS. 

Wie was je held in je kindertijd?

Ik denk niet dat ik als kind dacht aan helden buiten mijn eigen gezinnetje. Ik herinner me daar precies niet veel meer van. Ik zou willen zeggen mijn moeder, maar ik weet het echt niet. Misschien eerder mijn vader. 

Welk beroep wou je als kind later doen?

Actrice zou ik worden. Dat wist ik al rond mijn 10de en was er heel zeker van. Ik ben er pas over beginnen twijfelen als ik echt op de toneelschool zat en voelde dat mijn passie meer inhield dan enkel ‘spelen’. Dat bracht me even van mijn stuk, maar gelukkig ben ik er later achter gekomen dat het niet of of is, maar en en. Althans, dat is de keuze die ik heb gemaakt in mijn leven. 

Ik kan niet kiezen tussen mijn meerdere passies. Ik kies ervoor om alles te kunnen doen in het leven. Of toch veel.

Welk eigen podiummoment is voor jou onvergetelijk?

A reason to talk is voor mij op veel momenten een onvergetelijke ervaring geweest. De voorstelling vereist zo een hoge concentratie, zowel van mezelf als van mijn toeschouwers, dat ik vaak het gevoel krijg dat ik in een spiraal van energie zit die transcendentaal is. Misschien klinkt dat zweverig maar dat is het allesbehalve. Ik voel en hoor bijna alles, de hele voorstelling lang. Ook van mijn publiek. Ook al zit ik met mijn rug naar ze toe en kan ik ze niet zien. Het heeft me als acteur een rijker mens gemaakt. Ook gewoon de overwinning van de angst om eindelijk een eigen voorstelling te durven maken, is gewoon op zich al onvergetelijk.  

IN DE PERS