Sachli Gholamalizad over A reason to talk en (Not) my paradise

A reason to talk, de voorstelling waar Sachli Gholamalizad mee doorbrak, gaat binnenkort in het Frans in première in Théâtre National.

Je maakt erg persoonlijke voorstellingen. In A reason to talk interview je je moeder. Soms is dat erg hard. Was dat een keuze? 
Het is nooit de keuze geweest om zo hard te zijn. In mijn hoofd was dat toch nooit de bedoeling. We hadden net voor de filmopnames enorme ruzie gemaakt, en ik kon niet doen alsof het niet gebeurd was. Het filmen móést gewoon gebeuren, ik kon het helaas niet verschuiven. (glimlacht) Mijn toon is bitser dan anders, maar wel eerlijk. Het toont des te harder onze worsteling met elkaar. 

Je hebt de voorstelling nu al zo vaak gespeeld. Heeft ze jullie dichter bij elkaar gebracht?
Ja en nee. Ik word na bijna 70 opvoeringen nog altijd geconfronteerd met mijzelf en mijn hardheid tegenover haar, maar tegelijkertijd ook met haar blindheid voor mijn pijn. We hebben aanvaard dat we erg van elkaar houden en elkaar niet goed kunnen loslaten, én dat we gek worden van elkaar. We zijn elkaars spiegel. We beseffen dat we zijn wie we zijn, en dat alle factoren rondom ons ons gemaakt hebben tot wie we zijn. Met onze kwaliteiten en onze gebreken. Maar we hebben ook respect en liefde voor elkaar. Dat laten we elkaar gelukkig ook vaak genoeg merken. 

Hoe verklaar jij het succes van dat hoogst persoonlijke verhaal?
Iedereen heeft een moeder, hè. Dus velen kunnen zich dan ook in A reason to talk herkennen. Hoe persoonlijk de aanpak van deze voorstelling ook is, het draait om universele thema's en daarom werkt het. Het mooie aan het toeren met deze voorstelling is dat het mensen verbindt. Voor mezelf was het heel louterend om deze voorstelling te maken, en diezelfde loutering merk ik ook bij het publiek.

En nu in het Frans, in Théâtre National? Hoe spannend is dat?
Door het nu ook in het Frans te mogen spelen, mag ik graven en uiting geven aan nog andere manieren om gevoelens uit te drukken. Hoe subtiel de veranderingen ook zijn, voor mij is dat een groot verschil op scène. Ik kijk er dan ook erg naar uit.

En dan volgt (Not) my paradise. De moeilijke tweede.
Ook heel spannend. Ik heb het vertrouwen gekregen om verder te blijven zoeken naar mijn eigen taal. Ik voel me gesteund om te zoeken en te onderzoeken, en ik ben blij dat ik nóg verder mag graven, nóg verder mag onderzoeken hoe ik mijn wereld kan verzoenen met de wereld daarbuiten. Hoe ik beide werelden zowel voor mezelf kan leren plaatsen als aan anderen mag voorleggen. 

A reason to talk, première en français, Sachli Gholamalizad