Rashif El Kaoui

Rashif El Kaoui studeerde in 2014 af als Master Woordkunst aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen en is sindsdien acteur, rapper, audio-maker en schrijver. In 2016 won hij de El Hizjra Literatuurprijs in de categorie proza. Hij werd reeds gepubliceerd in Das Magazin en de Sampler 2018 van Das Mag.

Samen met acteur Lucas De Man en fotograaf Ahmet Polat werkt hij aan het project De Man is Lam, over man-zijn anno nu.  De gelijknamige podcast is maandelijks te beluisteren op VPRO ‘Nooit meer slapen’. Hij was te zien in voorstellingen van 't Arsenaal, Het Paleis, fABULEUS, de Monty en KVS. Hij maakt deel uit van het vernieuwde open ensemble van KVS, waar hij reeds speelde in Malcolm X, Odysseus. Een zwerver komt thuis, Drarrie in de nacht (KVS) en JR (FC Bergman/Toneelhuis/NTGent/KVS). Hij doceert welsprekendheid aan de Academie van Mortsel en geeft cursussen 'pitchen' en 'presentatietechnieken' voor Fortio/Syntra Bedrijfsopleidingen.

Wie was je held in je kindertijd?

Als kind voelde ik meer connectie met de dierenwereld, dan met die van de mensen. In mijn kinderkop waren helden altijd dieren (de mier die de plas water overstak met gevaar voor lijf en leden; de merel die haar jong beschermde tegen de kat, …) In mijn fantasie figureerde vaak een hermelijn met menselijke trekken als protagonist… in andere woorden: ik had weinig vriendjes als kind…

Welk beroep wou je als kind later doen? 

Als kind wilde ik tolk worden.  Ik vond het geweldig hoe mensen meerdere talen konden spreken en als geleider konden functioneren tussen verschillende werelden.  Hoe de beheersing van taal een zekere macht in zich had.  Hoe een tolk zich manoeuvreert tussen het één en het ander, zonder zelf noodzakelijk het één of het ander te hoeven zijn.

Welk eigen podiummoment is voor jou onvergetelijk?

Het is moeilijk om specifiek één moment te noemen… Elk moment wanneer je op een podium voelt dat er een ‘connectie’ ontstaat tussen jou en het publiek is een moment om te herinneren. Wanneer wat er op de scène wordt verteld/gedaan begint te leven in de geest van de zaal, ontstaat er iets dat de constructie ‘voorstelling’/’optreden’ overstijgt.
Als ik één moment moet noemen: het optreden dat ik als tiener deed in Karlskrona, Zweden.  Ik zat in een hip hop crew en we hadden een muziekwedstrijd gewonnen, waarmee we enkele optredens in Zweden mochten doen.  Als vier Limburgse ‘snotters’ een stadsschouwburg in Zweden op hun hand krijgen, voel je je als één van die ‘snotters’ toch wel even ‘king of the world’.  Juist omdat het zo ver van huis was en er geen direct ‘gevolg’ was aan het optreden, was het net zo speciaal.  Performen om het performen, de naïviteit van het moment en ‘getting hyped as f*ck’.

Wie is (vandaag) voor jou een held?

Het prototype van een held voor mij is de ‘Tank Man’. De onbekende protestant die in 1989 op het Tiananmenplein een colonne tanks tegenhield.  Een ‘nutteloze’ daad van verzet tegen iets dat groter was dan zichzelf.  Een gevecht aangaan dat niet te winnen valt en toch aangaan.

Wat betekent het voor jou om in KVS in Malcolm X te spelen?

De figuur Malcolm X heeft altijd een indruk op mij gemaakt. Hoewel hij vaak als zwart-wit wordt geportretteerd (no pun intended), is zijn levensloop er één van verandering.  Het contrast van zijn vastberadenheid tegenover zijn ‘openness for change’ is fascinerend.  Hierbij komt dat ik gewoon ‘excited’ ben om samen te werken met een ploeg diverse, getalenteerde mensen.

IN DE PERS