Ode aan de twijfel

Een van de markantste voorstellingen van vorig seizoen was Koen De Sutters Montaigne. Samen met KVS maakt hij nu een Franse versie.
 
Een geleden maakte je indruk met je solovoorstelling over Wilfried Martens. Nu is er Montaigne. Hoe leuk is het om alleen aan de slag te gaan? Of is het zwoegen en zweten?
Solo op de planken staan geeft me rust. Rust tijdens het maken. Rust tijdens het spelen. Al is het ook wel intens. De voorbereiding van zo'n onderneming vraagt toch enkele jaren. oeilijk om een groep acteurs te vragen om zo'n lang traject mee te bewandelen. woegen en zweten? Ik vind bergen héérlijk.
 
Hoe is het om met je zoon op scène te staan?
Warm en leerzaam. Maar ik heb hem in de eerste plaats gevraagd als muzikant, niet als zoon. Ik ben fan. 
 
Wat kan een Franse filosoof uit de zestiende eeuw ons bijbrengen?
Wat het de anderen zal bijbrengen kan ik niet met zekerheid zeggen, maar hij heeft mij alvast een 'esprit' leren kennen waar ik hoop dat ik hem niet snel zal verliezen. Argwaan ten aanzien van 'stelligheid', bijvoorbeeld. Montaigne durft als geen ander onze zekerheden in vraag stellen. Twijfel is geen ondeugd, maar te vaak wordt het wel zo beschouwd. En nieuwsgierigheid evenmin. Maar ik vermoed dat iedereen zijn eigen projectie op Montaigne heeft.
 
De reeks in Vlaanderen bijzonder enthousiast onthaald. In KVS ga je in première in de taal van Montaigne. Ben je het gewoon om in het Frans te spelen?
Het is de allereerste keer dat ik dat heb er veel zin in. Ik ben ook benieuwd naar wat het met de voorstelling doen. Taal is natuurlijk niet vrijblijvend, c'est le ton qui fait la musique. Ik ben geboren met een huig-r. Die kan ik eindelijk nog eens bovenhalen.