“Ruzie gegarandeerd.”

Wat hebben Medea, Mel Gibson en Virginia Woolf met elkaar – en misschien ook met jou – gemeen? Juist, ze wagen zich wel eens aan een echtelijk dispuut. In Domestica fileert Valentijn Dhaenens de ruzie tussen koppels. Met dank aan de echtscheiding van zijn ouders.

Als jongen van zeven luisterde hij vaak, zittend op de trap, naar de ruzies van zijn ouders. Op scène is het een meisje dat de emoties opvangt. Met de rug naar het publiek gekeerd. Als ze het gekibbel tussen Dhaenens en medespeelster Alejandra Theus beu is, zet ze een liefdesduet in, op piano. Dhaenens: “Ze probeert het weer goed te maken. Met van die stroperige Walt Disney–liedjes.” 

Dhaenens is opgevoed in de tijd van Bambi, MacGyver en The A-Team. “Amerika bepaalde in de jaren tachtig onze moraal. Misschien zelfs ons beeld van romantiek, van hoe een weekendje Parijs er moest uitzien.” 

Dhaenens: “Door de scheiding van mijn ouders ben ik al lang gefascineerd door ruzie. Ik heb vroeger geprobeerd familieruzies te tapen. Of stiekem nam ik woordenwisselingen op, zomaar op de trein. Voor Domestica concentreer ik mij voornamelijk op toneelteksten, maar Temptation Island brengt ook inspiratie.” 
“Ik ben op zoek naar de oorsprong, de essentie van echtelijke ruzie. Welke mechanismen gebruiken mensen om de ander naar beneden te halen? Wat vertelt het ons over de strijd van de mens? En is er sprake van een evolutie in ruziemaken?”

De opbouw doet denken aan zijn bejubelde monoloog DegrotemonD (SKaGeN, 2012) waarin Dhaenens de speeches der groten onder de loep nam en liet dialogeren met elkaar. Met DeKleineOorloG deed hij dat succes over. Met deze twee voorstellingen trekt hij intussen de wereld rond.

Vandaag maakt Dhaenens ook deel uit van het open ensemble van KVS. Hier wil hij niet alleen maken en spelen, maar ook zijn schouders zetten onder de werking. Dhaenens: “Ik heb zin om na te denken over wat KVS kan betekenen voor Brussel, en nog veel meer over wat Brussel kan betekenen voor KVS. In Brussel lijkt elke ontmoeting net iets meer kleur te hebben. Je kan er verdwalen en in een andere wereld terechtkomen. KVS moet een open plek zijn, waar mensen elkaar ontmoeten en nieuwe dingen kunnen leren van elkaar.” 
Dhaenens doet nog een bekentenis: “Ik ben eigenlijk zelf heel slecht in ruziemaken. Ik vermijd het zoveel mogelijk. Die enkele keer dat het mij dan toch overkomt, ga ik all the way. Ik ontplof. Ik wil dan pijn doen. Voor de knock-out gaan. Gênant hé?” 

 

Interview door Kris Kuppens

Brussels